Temporal Arterit ile İlişkili Arteritik İskemik Optik Nöropati

Özet

Temporal arterit (dev hücreli arterit), çoğunlukla yaşlıları etkileyen, orta-büyük boy damarları tutan granülomatöz vaskülitle karakterize oto-immun sistemik bir hastalıktır. Klasik sistemik semptomları baş ağrısı, temporal bölgede cilt hassasiyeti ve çene yorulmasıdır. Posterior silyer arterleri tutan inflmasyon optik disk başında infarktüse neden olarak arteritik iskemik optik nöropatiye yol açarak ani görme kaybına neden olur. Temporal arter biyopsisi tanıda altın standarttır ve temporal arteritten şüphelenilen tüm hastalara uygulanmalıdır. Erken teşhis ve tedavi, görme kaybının düzeltilmesi ve diğer göz tutulumunun önlenmesi açısından hayati önemde olduğu için, nöro-oftlmolojik bir acil olarak kabul edilmektedir. Tedavide altın standart steroidlerdir. Steroide dirençli olgularda optimal terapötik yaklaşım konusunda literatürde bir fikir birliği yoktur. Biyolojik ajanlar, özellikle tocilizumab, refrakter vakalarda ümit vaat etmektedir. Tedavi algoritmasında güncel olarak birinci sırada steroidler, ikinci sırada tocilizumab önerilmekte; bunlara rağmen progresyon gösteren vakalarda ise abatacept, ustekinumab ve anakinra son basamak tedaviler olarak önerilmektedir

Abstract

Temporal arteritis (Giant cell arteritis) is an autoimmune systemic disease affcting the elderly population characterized by granulomatous vasculitis involving the mid-large size vessels. Classical systemic symptoms include headache, skin sensitivity in the temporal region and jaw fatigue. Inflmmation involving the posterior ciliary arteries leads to arteritic anterior ischemic optic neuropathy (AAION) which causes sudden vision loss. Temporal artery biopsy is the gold standard for diagnosis and should be applied to all patients suspected of the disease. As early diagnosis and treatment is of vital importance in terms of improvement of visual loss and prevention of other ocular involvement, AAION is considered to be a neuroophthalmologic emergency. Th gold standard in treatment is steroids. Thre is no consensus in the literature regarding the optimal therapeutic approach in cases with steroid resistance. Biological agents, especially tocilizumab, are promising in refractory cases. Up-to-date steroids are the first step in the treatment algorithm, tocilizumab is recommended in the second line; however, in cases with progression, abatacept, ustekinumab and anakinra are recommended as last-line treatments.