Determining Feeding Habits in Fattening Farms in Muş Province

Özet

This study was conducted to determine feed types and feeding habits in fattening farms in Muş province. For this purpose, a survey was conducted with 368 farmers using random sampling method. While all of the farms dealt with forage production, only 48.5% had sufficient information about forage production. The roughage used in animal in feeding according to total frequency values were, hay (58.2%), prairie grass (56.5%), alfalfa (48.4%), sainfoin (7.2%) and vetch (5.2%), respectively. Ration formulations were either, as mostly used, ‘50% concentrate-50% roughage’, or ‘mostly concentrate’. Half of the famers considered that the rangeland area was not adequate, for 29.2% it was adequate and for 20.8% it was fairly enough. It was determined that only 7.8% of farms made silage, 82.8% used licking stone, and 60.9% used vitamins and minerals as feed additives. As a result, it was determined that feeding in the farms was based on intensively utilized concentrate and hay and prairie grass as roughage. Some works need to be done for the dissemination of information regarding to silage usage which is a source of cheap roughage and used in very few farms in the region, and to solve problems that prevent use of it.

Abstract

Bu çalışma Muş ili besi işletmelerinde kullanılan yem çeşitlerinin ve besleme alışkanlıklarının belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Bu amaçla, rastgele örnekleme yöntemi kullanılarak 368 adet işletmede anket çalışması yapılmıştır. İşletmelerin tamamı yem bitkisi ekimi yaparken, sadece %48,5’nin yem bitkisi ekimi ilgili yeterli bilgiye sahiptir. Beslemede kullanılan kaba yem çeşitleri toplam frekans değerlerine göre, saman (%58,2), çayır otu, (%56,5) yonca (%48,4), korunga (%7,2) ve fiğ (%5,2) şeklinde sıralanmaktadır. Rasyon formülasyonu daha çok “%50 kaba-%50 kesif yem” şeklinde kullanılırken, bunu “çoğunlukla kesif yem” takip etmektedir. İşletmecilerin yarısı mera alanını yeterli bulmazken, %29,2’si yeterli ve %20,8’i de idare eder şeklinde fikir beyan etmişlerdir. İşletmelerin sadece %7,8’inin silaj yaptıkları, %82,8’nin yalama taşı kullandığı ve %60,9’unun yem katkı maddesi olarak vitamin ve mineral kullandığı belirlenmiştir. Sonuç olarak, işletmelerde kesif yemin yoğun kullanıldığı ve kaba yem olarak saman ve çayır otuna dayalı besleme yapıldığı belirlenmiştir. Ucuz kaba yem kaynağı olan ve çok az işletmede kullanılan silajın bölgede yaygınlaştırılması için bilgilendirme ve kullanımını engelleyen problemlerin çözülmesi için çalışma yapılmalıdır.