Dergiler / Kadın/Woman 2000 - Kadın Araştırmaları Dergisi / 2013 / Cilt: 14 - Sayı: 1
Kanaatlerden yoruma mimarlık ve kent: Kısıtlanıyoruz hayatta eğer cinsiyetin bayansa'
- Sayfa
- 29–54
- DOI
- —
Özet
Bölümü ortamıyla ilişkilendirilen mizojenik (kadın düşmanı) söylemleri dile getirme biçimleri üzerinden, ayrımcılık geleneğini de sorunlaştırmayı denedim. Mimarlık mesleği, öteden beri eril bir iktidar alanı olarak tanımlanagelmiştir. Mimarlık okullarındaki öğrencilerin cinsiyet açısından dağılımı, yapısal bir değişimin ilk belirtisi gibi görülebilir. Kadınların sayıca üstün olması, mimarlık eğitiminin erilliğe dayalı yanlarını olduğu kadar, yönetsel hiyerarşinin eril niteliğini de tehdit ediyor. Mimarlığın tasarımcının kimliği bakımından tek bir cinsiyetin tekelinde olduğu dönem geride bırakılırken, cinsiyet ayrımcılığını temel alan söylemler problemli hale gelmekte. Mimarlık eğitimine içkin yaratıcı potansiyellerin açığa çıkarılabilmesinin tek koşulu, erilliğin sorunlaştırılmasını sağlayacak yeni yollar keşfetmektir. Çalışmanın bu yolları keşfetmeye bir katkısının olacağı umut ediyorum.
Abstract
This article is based on opinions of students in architecture on gender and the city. I tried to write comments to more than a hundred students writings about what they think on women and the city. In this direction, I tried to classify the students thoughts on titles such as: Clichés of gender roles, terminology, normalised roles of womanhood, issues of being a woman, the comparative position of Eskişehir according to other cities in Turkey and even cities in neighbouring countries. I also tried to understand their thoughts on subjects like transgender, boyfriends, love and lovers, traffic, harassment and violence. I tried to problematize the sexism tradition at the Architecture Department in the Eskişehir Osmangazi University concerning the misogynist statements of the students. Architecture as a profession, has defined a masculine space of power heretofore. The distribution of the students according to gender can be seen as a sign of structural change. The quantitative dominance of women in departments of architecture threatens the masculine aspects of architectural education, as well as the masculinity of management hierarchy. While masculine design oligarchy is surpassed, sexism-based narratives and explanations are becoming problematic. The only way to uncover the intensive creative potentials present in architectural education is to find new ways to problematize dominant masculinities. I hope this paper will serve to find out new paths to overcome the problem.