Torino At ı ’nda Bir Felaketin Tasviri

Özet

Béla Tarr’ın son filmi olduğunu duyurduğu Torino Atı, esinini Friedrich Nietzche’nin Torino sokaklarında kırbaçlandığını gördüğü bir atın boynuna sarılıp gözyaşlarına boğulması sonrasında hayatının sonuna dek kurtulamayacağı bir ruhsal çöküntüye savrulduğunu anlatan anekdottan alır. Ancak film alışılmışın dışına çıkarak ilgisini Nietzsche’den ziyade atın akıbetine yöneltir. Bu makale, filmdeki atın varlığı sembolik yahut alegorik bir okuma ile silinmediğinde, filmin bir felaket anlatısı olarak belireceğini savunmaktadır. Bu felaket, on dokuzuncu yüzyıl sonu Avrupa’sında kaderleri iç içe geçmiş insan ve atın ortak kaderidir.

Abstract

The Turin Horse, which Béla Tarr announced as his last film, is inspired by the anecdote that Nietzsche burst into tears and mentally collapsed after witnessing the whipping of a horse in Turin. The film takes an original approach to the anecdote by focusing on what might have happened to the horse afterwards. This article argues that the film would appear as a disaster narrative once the horse’s presence is not nullified through a symbolic or allegorical interpretation. This disaster reflects the common fate of human beings and horses in Europe at the turn of the twentieth century.