Nadir Bir İnfeksiyon Etkeni; Achromobacter xylosoxidans

ÖZLEM AYDEMİR,Hüseyin Agah TERZİ,Elif ŞAHİN ÖZÖZEN,MEHMET KÖROĞLU,MUSTAFA ALTINDİŞ

Özet

Giriş: Achromobacter xylosoxidans, hem bağışıklık sistemi sağlam hem de immünyetmezlikli kişilerde yeni bir infeksiyon etkeni olarak ortaya çıkan düşük virülanslı gram-negatif basildir. Bu çalışmada, A. xylosoxidans’ın etken olduğu infeksiyonlara eşlik eden hastalık tabloları, hastaların klinik özellikleri ve izolatların antibiyotik duyarlılıklarının incelenmesi amaçlandı. Materyal ve Metod: A. xylosoxidans izolatları geriye dönük olarak tarandı. İzolatların tür düzeyinde tanımlanması kütle spektrofotometresiyle antibiyotik duyarlılık testleri VITEK 2® otomatize sistemiyle yapıldı. A. xylosoxidans infeksiyonu olan hastaların klinik özellikleri ile ilgili veriler hastane kayıtlarından alındı. Bulgular: Üç yıllık çalışma periyodu boyunca 39 A. xylosoxidans infeksiyonu tanımlanmıştır. İzole edilen A. xylosoxidans infeksiyonlarının %46 (n= 18)’sı toplum kökenli iken, %53.8 (n= 21)’i hastane kökenli idi. Hastane kökenli infeksiyonu olan hastaların 12 (%30.7)’si yoğun bakımlarda yatmakta idi. İzole edilen etkenlerin %46.1’i yara, %25.6’sı kan, %10.2’si idrar, %15.3’ü trakeal aspirat örneklerinden izole edildi. A. xylosoxidans izolatlarında direnç oranları oldukça yüksek olmakla birlikte en etkili antibiyotik seftazidim (%69.2) ve meropenem olarak bulunurken, en yüksek direnç amikasin ve gentamisinde saptanmıştır. A. xylosoxidans infeksiyonu olan hastaların çoğunluğunda diabetes mellitus, kronik böbrek yetmezliği ve venöz yetmezlik gibi risk faktörleri vardı. Sonuç: A. xylosoxidans nadir görülmekte ancak immünsüpresif ve altta yatan başka hastalığı olan hastalarda ciddi, dirençli infeksiyonlara neden olabilmektedir. A. xylosoxidans her ne kadar normal flora da bulunabileceği kabul edilse de özellikle altta yatan risk faktörleri varlığında göz ardı edilmemelidir.

Abstract

Introduction: Achromobacter xylosoxidans is a low-virulent gram-negative bacillus, which is a new infectious agent in immunocompetent and immunodeficient individuals. In this study, we retrospectively evaluated the clinical characteristics of A. xylosoxidans infections with patients’ demographics and antimicrobial susceptibilities of the A. xylosoxidans isolates. Materials and Methods: A. xylosoxidans isolates were retrospectively evaluated. Species level identification of the isolates was done by mass spectrophotometer VITEK 2® automated system was used for identification and antimicrobial susceptibility testing. Data of the patients with A. xylosoxidans infection were collected from hospital records. Results: During the 3-year period, 39 episodes of A. xylosoxidans infections were detected. While 46% (n= 18) of the isolated A. xylosoxidans infections were of community origin, 53.8% (n= 21) were nosocomial infections. Twelve (30.7%) patients with hospital-acquired infections were in intensive care. The isolated strains were isolated from 46.1% wound, 25.6% blood, 10.2% urine, 15.3% tracheal aspirate samples. Although resistance rates were quite high in A. xylosoxidans isolates, the most effective antibiotic was ceftazidime (69.2%) and meropenem while the highest resistance was found in amikacin and gentamicin. Majority of the patients with A. xylosoxidans infection had risk factors such as diabetes mellitus, chronic renal failure, and venous insufficiency. Conclusion: A. xylosoxidans are rare but may cause severe, resistant infections in patients with immunosuppressive and other underlying diseases. A. xylosoxidans are considered to be present in normal flora, but should not be ignored, especially in the presence of underlying risk factors.