Clinical Analysis of Patients with Early HIV Infection in a Low Prevalance Region: Case Series and Review of the Literature

Düşük Prevalanslı Bir Bölgede Erken HIV İnfeksiyonlu Hastaların Klinik Analizi: Olgu Serisi ve Literatür Derlemesi

Özet

Introduction: Early HIV infection (EHI) is a highly contagious period in which HIV infection is characterized by non-specific viral infection findings. In this study, we aimed to evaluate patients determined as HIV-positive and followed-up during the EHI period, and to review current data in the literature. Materials and Methods: Patients who had been followed-up with anti-HIV positivity between January 2015 and June 2018 were included into the study. Of these, those who had developed anti-HIV positivity within the last 6 months were considered as EHI. Demographic and clinical data and laboratory findings of the patients with EHI were examined. Results: Eighteen (21.6%) of 83 anti-HIV positive patients were considered as EHI. Sixteen (89%) of the patients were male and mean age was 39.2 (22-65) years. Nine (50%) of the patients had been diagnosed during the differential diagnostic study while 6 (33%) of them had been diagnosed after having been in risky contact. The most common symptoms on admission were fatigue (39%), arthralgia-myalgia (39%), rash (22%), nausea (22%) and anorexia (22%). Ten of the patients (55%) had a history of severe flu infection within the last 6 months. Mean CD4+ cell count was 441.5 (150-1150) 103/μL, and mean HIV RNA was 538.975 (3.123-31.249.456) IU/mL on admission. The rate of EHI among newly diagnosed patients was 11.1% (n= 1/9) in 2015, 12.5% (n= 4/32) in 2016, 36.7% (n= 11/30) in 2017, and 16% (n= 2/12) in the first half of 2018. The increase in this rate from 2016 to 2017 was almost statistically significant (p= 0.053). All patients received antiretroviral therapy. No patients died during the follow-up period. Conclusion: This is the first study to evaluate the clinical features of patients with EHI in Turkey. In addition, this study supports that early diagnosis rates have increased in HIV-positive patients in our country.

Abstract

Giriş: Erken HIV infeksiyonu (EHI), HIV infeksiyonunun, ayırt edici olmayan viral infeksiyon bulguları ile seyreden, bulaştırıcılığın çok yüksek olduğu bir dönemidir. Bu çalışmada EHI ile izlenen hastaların değerlendirilmesi ve beraberinde güncel literatür verilerinin derlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Merkezimizde Ocak 2015-Haziran 2018 döneminde yeni tanı anti-HIV pozitifliği nedeniyle takibe alınan hastalar değerlendirildi. Anti-HIV pozitifliği son altı ay içinde gelişmiş olan hastalar EHI olarak değerlendirildi. EHI tanımına uyan hastaların demografik, klinik ve laboratuvar özellikleri irdelendi. Bulgular: Seksen üç hastanın 18 (%21.6)’i EHI olarak değerlendirildi. Hastaların 16 (%89)’sı erkek, ortalama yaş 39.2 (22-65) yıl idi. Hastaların 9 (%50)’unda ayırıcı tanı, 6 (%33)’sında riskli temas öyküsü nedeniyle yapılan tetkiklerde anti-HIV pozitifliği saptandı. Başvurudaki en sık semptomlar sırasıyla halsizlik (%39), kas-eklem ağrısı (%39), döküntü (%22), bulantı (%22), iştahsızlık (%22) idi. Hastaların 10 (%55)’unun öyküsünden son altı ay içinde ağır gribal infeksiyon geçirme öyküsü olduğu öğrenildi. Hastaların başvurudaki ortanca CD4+ sayısı: 441.5 (150-1150) 103/µL, ortanca HIV-RNA değeri: 538.975 (3.123-31.249.456) IU/mL olarak bulundu. Yeni tanı ile takibe alınan hastalar arasında EHI oranı 2015 yılında %11.1 (n= 1/9), 2016 yılında %12.5 (n= 4/32), 2017 yılında %36.7 (n= 11/30), 2018 yılı ilk yarısında %16 (n= 2/12) idi. 2016 yılı ile 2017 yılları arasındaki artış oranı anlamlı değere yakın bulundu (p= 0.053). Tüm hastalara antiretroviral tedavi başlandı. Takipleri sırasında kaybedilen hasta olmadı. Sonuç: Bu çalışma, Türkiye’de EHI hastalarının klinik özelliklerini değerlendiren ilk çalışmadır. Ek olarak, bu çalışma ülkemizde HIV pozitif hastaların erken teşhis oranlarının arttığını desteklemektedir.