THE POSSIBILITY OF LEGITIMACY WITHOUT MORALITY

Özet

The concept of legitimacy with its distinguishable components is an inherently elusive concept; it might be descriptive, quasi-normative and normative. This article takes the view that neither descriptive nor quasi-normative forms of legitimacy can be appealed in parliamentary decisions that are of moral significance, for they do not specify any moral or normative criteria for legal norms to be labelled as legitimate. The concept of consensus on the basic values of the society, which has been deployed by contractualist scholars as a normative standard, cannot fully describe the concept of legitimacy for the reason that the element of morality is disentangled from the concept of consensus. Having discussed the three forms of legitimacy at the context of the theories of the prominent scholars, the aim of this article is to reflect on the connection between morality-legitimacy

Abstract

Ayırt edilebilir bileşenleri ile meşruiyet kavramı özü itibariyle tarifi zor bir kavram. Kavram, tasviri (descriptive), yarı normatif (quasi-normative) ve normatif biçimde karşımıza çıkabilir fakat meşruiyetin hem tasviri formu hem de yarı normatif formu ahlaki öneme sahip parlamento kararlarında kullanılamaz. Çünkü meşruiyetin bu yorumları, hukuk normlarının meşru olabilmesi için herhangi bir ahlaki ve normatif kriter sunmaz. Sözleşmeci düşünürlerin normatif bir kriter olarak sunduğu “toplumun temel değerleri üzerinde uzlaşı” kavramı da ahlak kavramından soyutlanmış olması dolayısıyla meşruiyeti olması gerektiği gibi tarif edemez. Bu makale ile meşruiyetin üç farklı formu önde gelen düşünürlerin teorileri çerçevesinde tartışıldıktan sonra meşruiyet-ahlak birlikteliği üzerinde durulacaktır.