KASVETLİ İKTİSAT BİLİMİNE FARKLI BİR BAKIŞ: PIERO SRAFFA’NIN ORTODOKS İKTİSAT KURAMI ELEŞTİRİSİ

A Different Vıew to Dismal Economic Science: Piero Sraffa’s Orthodox Economic Theory Criticism

Özet

Neoklasik Paradigma, iktisat öğretisinde geleneklere ve genel kabul görmüş uygulamalara dayanan Ortodoks düşüncenin temelini oluşturmaktadır. Bu çalışmada Neoklasik paradigmanın “iktisadı” kasvetli bir bilim olarak nitelendirilmektedir. İlk kez 1849 yılında İskoçyalı tarihçi Thomas Carlyle tarafından iktisat için kullanılan “kasvetli bilim” tanımlaması çalışmada Neoklasik paradigmanın karmaşık, çelişkili, anlaşılmaz ve gerçeklerden soyut olmasının bir eleştirisi olarak kullanılmaktadır. Bir asrı aşkın bir süredir iktisat öğretisinde hakimiyetini sürdüren Neoklasik paradigmaya yöneltilen ciddi eleştiriler bu nitelendirmenin nedenidir. Matematiği iktisadi olayları açıklamada araç değil amaç haline getirmesi, iktisadın toplumsal, kurumsal ve tarihsel yönünü ihmal etmesi, ütopik tam rekabet piyasası varsayımlarına bağlılığı, karar alma sürecinde risk ve belirsizlikleri göz ardı etmesi bu eleştiriler arasındadır. Bu bağlamda Neoklasik paradigmanın günümüz iktisadi sorunlarına çözüm üretememesi ve iktisadi gerçeklikten uzaklaşmış olması yadsınamaz bir gerçektir. Bu çalışmanın temeli yirminci yüzyılda yaşamış iktisadi düşünce tarihinin en önemli kuramcılarından biri İtalyan iktisatçı Piero Sraffa’nın Alfred Marshall özelinde Neoklasik paradigmanın eleştirisidir.

Abstract

Neoclassical paradigm underlies orthodox idea that is based on traditions and accepted applications in the economics discipline. In this paper ‘’economics’’ of neoclassical paradigm is characterized as the dismal science. The concept of ‘’dismal science’’ that was first used by Scottish historian Thomas Carlyle in 1849 was used in this research as a critique of being Neoclassical paradigm complex, contradictory, incomprehensible and abstract than the realities. The series critiques that are directed to the Neoclassical paradigm which has maintained its dominance in the economy discipline over a century is the reason for this characterization. Some of these critiques are as follows; making mathematics an end rather than a means to explain economic events; neglecting the social, institutional and historical side of the economics; loyalty to the assumptions of utopian perfect competition market; ignoring the risk and uncertainties in the decision-making process. It is a stubborn fact within this framework that the Neoclassical paradigm cannot find a solution for modern economic problems and moves away from economic reality. The foundation of this research was to criticize the Neoclassical paradigm of Italian economist Piero Sraffa (one of the most important theoreticians of economic thought in the twentieth century) in terms of Alfred Marshall.