Antalya ili doğal florasından toplanan bazı yonca genotiplerinin yaprak kopma dirençlerinin belirlenmesi

Determination of leaf breaking strength in some clover genotypes collected from Antalya natural flora

Özet

Yoncada kaba yem üretiminde büyük kayıplara sebep olan yaprak kırılmalarının minimize edilmesi için, genotipler arasında yaprak kopma direnci açısından bir farklılık olup olmadığını tespit etmek amacıyla yapılan çalışma, 2016 yılında Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü, Tarla Bitkileri Bölümü’nde yürütülmüştür. Denemede 40 farklı lokasyondan toplanan yonca genotiplerine ait ana saplar üzerinde, uçtan 4. yapraklar yeşilken ve kurutulduktan sonra yaprak kopma direnci, tekstüre analiz cihazı kullanılarak ölçülmüştür. Ayrıca yaprak sapı kalınlığı, sap kesit alanı, yeşil ve kuru örnekte kopma enerjisi ile yeşil ve kuru örnekte kopma gerilmesi değerleri hesaplanmıştır. Deneme sonucunda kuru örnekte en yüksek kopma direnci Demre-1, Döşemealtı-2 ve Konyaaltı-2, en düşük ise Alanya-1, Alanya-2, Finike-1, Finike-2, Manavgat-1 Manavgat-2 ve Gazipaşa-2 genotiplerinde tespit edilmiştir. Kuru örnekte en yüksek kopma direnci değeri 1.0419 N ölçülürken, en düşük 1.0022 N ölçülmüştür. İncelenen özellikler açısından genotipler arasında geniş bir varyasyon tespit edilmiş olup, kopma direncinin seçim kriteri olarak kullanılabileceği söylenebilir.

Abstract

The study was conducted to determine whether there is a difference in leaf breaking resistance between genotypes in order to minimize leaf breaks which cause large loss in alfalfa forage production. The experiment was carried out in the Batı Akdeniz Agricultural Research Institute, at the Department of Field Crops in 2016. It was established by randomized complete block design. Breaking resistance of the leaves was measured using a universal testing machine on the main stem belonging to alfalfa genotypes which were collected from 40 different locations at the fourth-end leaves. In addition, thickness of leaf stalk, rupture energy of green and dry samples and rupture stress of green and dry samples were calculated. As a result of the experiment; in dry sample, Demre-1, Döşemealtı-2 and Konyaaltı-2, genotypes were determined to have the highest breaking resistance and Alanya-1, Alanya-2, Finike-1, Finike-2, Manavgat-1 Manavgat-2 and Gazipaşa-2 genotypes were determined to have the lowest breaking resistance. In the dry sample, while the highest breaking resistance value was measured at 1.0419 N, the lowest breaking resistance value was measured at 1.0022 N. A wide variation among genotypes was determined in terms of the characteristics examined and it can be said that the rupture resistance can be used as a selection criterion.