Dergiler / Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi / 2020 / Cilt: 13 - Sayı: 1
Hemşirelik Öğrencilerinin Sosyal, Duygusal Yalnızlık Düzeyleri ve Yeme Davranışlarının İncelemesi
- Sayfa
- 2–9
- DOI
- —
Özet
Giriş: Günümüzde erken yetişkinlik dönemindeki bireylerde yalnızlık gittikçe artmakta ve bununla baş etmek için çeşitli anormal yeme davranışları ortaya çıkabilmektedir. Amaç: Bu çalışmanın amacı, hemşirelik öğrencilerinin sosyal, duygusal yalnızlık düzeyleri ve yeme davranışlarının incelenmesidir. Yöntem: Tanımlayıcı ve kesitsel tipte olan bu çalışmanın örneklemini İzmir ilindeki bir Hemşirelik Fakültesinde öğrenim gören 1000 öğrenci oluşturmaktadır. Çalışmanın verileri, “Tanımlayıcı Bilgi Formu”, “Sosyal ve Duygusal Yalnızlık Ölçeği”, “REZZY Yeme Bozuklukları Ölçeği” ve ORTO-11 Ölçeği” kullanılarak toplanmıştır. Veriler; tanımlayıcı istatistikler, t test ve tek yönlü varyans analizi ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Araştırmaya katılan öğrencilerin yaş ortalaması 21.06±1.59 olup, günlük öğün sayısı 2.92± 0.83’dür. Öğrencilerin %44.0’ı ailesiyle haftada üç dört gün telefonla, %53.7’si ise arkadaşlarıyla telefonla her gün görüştüğünü belirtmiştir. Çalışmada hemşirelik öğrencilerinin %31.6’sının yeme bozuklukları açısından riskli davranışlar gösterdiği belirlenmiştir. Hemşirelik öğrencilerinin REZZY yeme bozuklukları ölçeği toplam puan ortalaması 1.09±1.10; ORTO-11 ölçeği toplam puan ortalaması 26.55±4.47; sosyal ve duygusal yalnızlık ölçeği toplam puan ortalaması 43.19±15.18’dir. Sonuç: Bu çalışmada ailesi ya da arkadaşlarıyla sorunlarını paylaşamayan öğrencilerin sosyal ve duygusal yalnızlık düzeylerinin yüksek olduğu belirlenmiştir. Öğrenim görülen sınıf düzeyi arttıkça öğrencilerde yeme bozuklukları açısından risklerinin azaldığı saptanmıştır. Bu sonuçlar, sağlıklı yaşam biçin davranışlarından biri olan beslenme alışkanlıkları üzerinde sosyal ve duygusal desteğin önemini ortaya koymaktadır. Bu nedenle, özellikle ailelerinden ya da sosyal ortamlarından ayrılan birinci ve ikinci sınıftaki hemşirelik öğrencilerinin yeni ortamlarına adaptasyonlarının sağlanması ya da sosyal ortam ve paylaşımlarının artırılmasına yönelik girişimsel çalışmaların yapılmasına ihtiyaç duyulmaktadır.
Abstract
Background: Loneliness is increasing gradually in early adulthood individuals and various abnormal eating behaviors may be encountered to cope with this. Objectives: The aim of this study was to investigate the social, emotional loneliness levels and eating behaviors of nursing students. Methods: The sample of this descriptive and cross - sectional study consisted of 1000 students in a nursing faculty in İzmir. The data of the study were collected by using ‘’Descriptive Information Form”, Social and Emotional Loneliness Scale”, “REZZY Eating Disorders Scale” and ORTO-11 Scale. Data were evaluated by descriptive statistics, t test and one-way variance analysis. Results: In this study, 44.0% of the students stated that they met with their family three days a week for three days and 53.7% of them met with their friends by phone every day. In the study, it was determined that 31.6% of nursing students exhibited risky behaviors in terms of eating disorders. The mean total score of the REZZY eating disorders scale of the nursing students was 1.09 ± 1.10; the mean total score of the ORTO-11 scale was 26.55 ± 4.47; the mean total score of social and emotional loneliness was 43.19 ± 15.18. Conclusion: In this study, it was determined that the level of social and emotional loneliness of the students who could not share their problems with their family or friends was high. As the level of education in the school has increased, the risks of eating disorders and level of loneliness have been decreased. Therefore, there is a need for interventional studies aiming at adaptation of the first and second year nursing students to their new environment or increasing their social environment and sharing, especially separated from their families or their social environment.