The Use of High-dose Corticosteroids in Seriously Ill Children with Acute Viral Bronchiolitis

Şiddetli Akut Viral Bronşiyoliti Olan Çocuklarda Yüksek Doz Kortikosteroidlerin Kullanımı

Özet

Introduction: The aim of the present study is to investigate whether high-dose corticosteroids cause a clinical improvement in seriously ill children with acute viral bronchiolitis. Methods: Hospital records of patients diagnosed with acute viral bronchiolitis and admitted to the pediatric intensive care unit or general pediatrics service in a tertiary care hospital were reviewed retrospectively. Patients receiving steroids were divided into two subgroups: high-dose and standard-dose corticosteroid recipients. Patients diagnosed with acute viral bronchiolitis but receiving no corticosteroid treatment constituted the control group. Results: While there was no difference between the pre- and postdrug pulse rates of all three groups, a difference was observed in both pre- and post-drug breathing rates between the high-dose steroid and control groups. However, there was no difference between the average pre- and post-drug breathing rates in the highdose steroid, standard-dose steroid and control groups. There was no regression relationship between the treatment applied and either the pulse rate or the breathing rate in the entire study group. Conclusion: The results of our study show that even at high doses, corticosteroids provide no obvious improvement in the patient's clinical status and do not shorten the length of hospitalisation.

Abstract

Giriş: Çalışmanın amacı akut viral bronşiyolitle ciddi şekilde hasta çocuklarda yüksek doz kortikosteroidlerin klinik iyileşmeye neden olup olmadığının araştırılmasıdır. Yöntemler: Akut viral bronşiyolit tanısı konulan ve üçüncü basamak çocuk yoğun bakım ünitesine veya genel çocuk servisine alınan hastaların, hastane kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Steroid tedavisi alan hastalar, yüksek doz ve standart doz kortikosteroid alanlar olmak üzere iki alt gruba ayrıldı. Akut viral bronşiyolit tanısı konulan ancak kortikosteroid tedavisi almayan hastalar, kontrol grubunu oluşturdu. Bulgular: Üç grubun ilaç öncesi ve sonrası nabız hızları arasında hiç bir fark yok iken, solunum hızları arasında fark gözlendi. Bu fark, yüksek doz steroid grubu ile kontrol grubu arasındaydı. Bununla birlikte hem yüksek doz steroid, hem standart doz steroid, hem de kontrol grubunda ilaç öncesi ve ilaç sonrası solunum hızları arasında fark yoktu. Tüm çalışma grubunda uygulanan tedavi ile nabız hızı ve solunum hızı arasında hiç bir neden sonuç ilişkisi yoktu. Sonuç: Çalışmamızın sonuçları gösterdi ki, kortikosteroidler yüksek dozlarda bile hastanın klinik durumunda düzelme ve hastanede kalış süresini kısaltma noktasında istatistiksel anlamda bir iyileşme sağlamamaktadır.