Emek - Sanat İlişkileri ve Türkiye’de Sosyal Politika Eğitiminde Sanatın Yerine İlişkin Özgün Bir Deneyim

Özet

İşçi sınıfının doğuşu, nicel ve nitel açıdan gelişmesi ve varlık kazanması, başta ücret, çalışma süreleri ve işçi sağlığı-iş güvenliği olmak üzere çalışma koşulları ile yaşama koşulları, sendikal örgütlenme ve iş mücadelesi konuları; akademik araştırmalar yanında, sanat eserlerinde de başlangıçtan bu yana yansımasını buluyor. Sanatın, bir taraftan sosyal politika alanında geçmişte yaşananlar ile sorunları sanatçının düşünsel-duygusal prizmasından ve sanatsal kurgusundan geçmiş biçimiyle günümüze ve geleceğe yansıtma gibi bir işlevi var. Diğer ta-raftan ise sanat taşıdığı estetik değerlerle ve insan varlığının aklî ve duygusal yönlerine hitap etme potansiyeliyle, bu alana yönelik bir bilinç ve farkındalık ya-ratma, kamuoyunu ve kitleleri bu doğrultuda etkileme gibi işlevlere sahip. Bu yönüyle sanat, bizatihi işçi sınıfı mücadelesine güç katan etmenlerden de biri. İki bölümden oluşan bu çalışmamızın birinci bölümünde, tarihsel bir perspektiften dünyada ve Türkiye’de emek olgusunun; değişik boyutları itibariyle edebiyat, si-nema, müzik ve diğer sanat dallarına ait eserlerdeki yansımalarını, izdüşümlerini inceliyoruz. Çalışmamızın ikinci bölümünde ise birinci bölümde sunulan çerçeve ve bağlantılar ışığında, Türkiye’de sosyal politika eğitiminde sanatın yerini ele alıyor ve Mülkiye’de (Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi) lisans düze-yinde 20 yılı aşkın bir süre boyunca yönettiğimiz “Çalışma İlişkileri ve Sanat” başlıklı seminerde somutlaşan özgün eğitim deneyimimizi değişik boyutlarıyla tartışıyor; bu deneyimin fiilî ve potansiyel kazanımlarını, geleceğe yönelik öneri-lerimizle birlikte başta üniversiteler ve meslekî örgütler olmak üzere Türk sosyal politika camiasının dikkat ve değerlendirmelerine sunuyoruz.