ANTİK YUNAN’DA ORDU KÂHİNLERİ

Özet

Antik Yunan toplumunda bir kâhinin görevleri arasında tıp, büyü ve kehanet bulunmaktadır. Ancak kâhinlerin en önemli görevi tartışmasız tüm askeri seferlerde ve savaşlarda orduya eşlik etmekti. Zaferin tamamen kurulan askeri stratejiye bağlı olduğu savaş durumunda, tanrıların dileğinin ne olduğunu bilmek ise her şeyden önemliydi. Kehanet, savaş esnasında ortaya çıkabilecek krizle baş edebilmenin bir aracıydı ve ordunun daimi üyesi olan kâhin de böyle bir sorumluluk üstlenerek büyük bir risk almaktaydı. Savaşlar ve seferler, manevi güç vermede araç olarak görülen kâhinlerin önerdikleri koşullar yerine getirildikten ve onayları alındıktan sonra başlardı. Ordugâhta verilmesi gereken savaşa girme ya da girmeme kararını kâhinler belirlemekle birlikte, nihai kararı komutanlar vermekteydi. Kurbanlar ve yapılan kehanetlerin ayrıntıları hakkındaki bilgiler Eskiçağ tarihçileri, özellikle üç büyük tarihçi Herodotos, Thukydides ve Ksenophon'un anlatılarından bize ulaşmaktadır. Söz konusu yazarlar, kâhinler ve onların hayvan iç organlarından yaptıkları yorumlar hakkında ayrıntılı biçimde bilgi verirken, nedense bu süreçte yer alan komutanların buradaki rolünden söz etmezler. Çalışmamızda seferlerin ya da savaşların başından sonuna kadar orduyla birlikte hareket eden kâhinlerin görev ve sorumlulukları, kâhin ile komutan ilişkileri, izledikleri stratejiler, ayrıca kehanet için uygulanan yöntemler incelenecektir.

Abstract

In ancient Greece, the duties of a seer encompassed medicine, magic and divination. However, the undisputed primary duty of an augur was to accompany the army in military campaigns. In a battle where the victory was dependent on the strategy employed, knowing the wishes of the gods was of paramount importance. Auguries were instruments to deal with a possible crisis on the battlefield and the augur, who was a permanent member of the army, had a great responsibility and carried a great risk. Wars and campaigns could only start after the conditions set by the augurs were met and they had given their consent, which in turn boosted morale. The decision to engage the enemy or not was not made in the barracks but by the augurs, however final decisions were made by the commanders. Information about the sacrifices and the details of the auguries are conveyed to us by the ancient historians, especially through the narratives of the three great historians Herodotus, Thukydides and Xenophon. The mentioned historians give detailed information about the oracles, and their prophecies that they fulfilled by looking at the viscera of animals; however, they provide little account of the commanders and of their positions. In this study, the duties of the oracles, their relations with the commanders, the strategies they advised and the method they used to make prophecies are analysed.