Titanyum yüzeyine fiber lazer uygulamasının rezin simanın bağlanma dayanımı üzerine etkisi

Effect of fiber laser application on titanium surface on bonding strength of resin cement

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, farklı parametrelerdeki fiber lazer ile yüzey pürüzlendirme işlemlerinin, titanyum ve rezin siman arasındaki bağlanma dayanımı üzerindeki etkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Döküm, CAD/CAM ve lazer sinterleme yöntemleriyle 3 farklı şekilde üretilmiş, 90 adet titanyum örneği hazırlandı (n=30). Tüm bağlanma yüzeyleri standardizasyonu sağlamak amacıyla, sırasıyla 600-1000- 1200 partiküllü silikon karbid kağıtlarla cilalama yapıldı ve her örneğin yüzey pürüzlülüğü ölçüldü. Her grup 3 alt gruba ayrıldı (n=10): grup (1) 110 mμ Al2O3 partikülleri ile kumlama, grup (2) fiber lazer 10 W, grup (3) fiber lazer 20 W. Yüzey işlemleri tamamlanan örneklerin bağlanma yüzeylerine metal primer ve dual-cure self adeziv rezin siman uygulandı. Polimerizasyonu tamamlanan örnekler kalıptan çıkartıldı ve tesviyesi yapıldı. Örneklerin kırılma işlemi üniversal test cihazında 1 mm kalınlığındaki kesme bıçağı ile yapıldı. Verilerin istatistiksel analizinde titanyum tipi ve pürüzlendirme şeklinin bağlanma dayanımı üzerindeki ortak etkisinin değerlendirilmesinde Two way Anova testi kullanıldı. Devam testi olarak One way Anova Test kullanıldı. Anlamlılık p<0,05 düzeyinde değerlendirildi. Bulgular: Tüm titanyum tiplerinde kumlama işleminin, 20 W gücündeki fiber lazer uygulamasına kıyasla daha yüksek bağlanma dayanımı oluşturduğu görüldü (p<0,05). 10 W gücündeki fiber lazer uygulaması ile kumlamaya yakın bağlanma dayanımı değerleri elde edildi. Kumlama işlemi uygulanan gruplarda, CAD/CAM grubunun ortalama bağlanma dayanımı (6,42 MPa), Döküm (12,61 MPa) ve Lazer Sinter (11,27 MPa) gruplarından anlamlı derecede düşük bulundu (p<0,05). Sonuç(lar): Titanyum-rezin siman bağlanmasında en etkili yüzey pürüzlendirme yönteminin kumlama olduğu, düşük güçte (10W) fiber lazer uygulaması ile yüksek güce kıyasla (20W) daha başarılı bir bağlanma elde edildiği sonucuna varıldı.

Abstract

Aim: The aim of this study was to evaluate the effect of different parameters of fiber laser and surface roughening processes on the bond strength between titanium and resin cement. Materials and Method: 90 titanium samples were produced in 3 different ways by casting, CAD/CAM and laser sintering methods (n = 30). All bonding surfaces were polished with silicon carbide papers of 600-1000-1200 particles, respectively, to ensure standardization and the surface roughness of each sample was measured. Each group was divided into 3 subgroups (n = 10): group (1) blasting with 110 mμ Al_2 O_3 particles, group (2) fiber laser 10 W, group (3) fiber laser 20 W. dual-cure self-adhesive resin cement was applied. The samples whose polymerization was completed were removed from the mold and leveled. Fracture of the samples was done with a universal knife with a 1 mm thick cutting knife. Two way Anova test was used to evaluate the joint effect of titanium type and roughening shape on bond strength in statistical analysis of data. One way Anova Test was used as continuation test. Significance was evaluated at p <0.05. Results: In all types of titanium, sandblasting showed higher bond strength compared to 20 W fiber laser application (p <0.05). The bond strength values close to sandblasting were obtained by the application of 10 W fiber laser. The mean bond strength of the CAD/CAM group (6.42 MPa), foundry (12.61 MPa) and Laser Sinter (11.27 MPa) groups were significantly lower in the blasted groups (p1: 0,000; p2: 0,000; p <0.05). Conclusions: It is concluded that the most effective surface roughening method in titanium-resin cement bonding is sandblasting, and a more successful bonding is obtained with low power (10 W) fiber laser application compared to high power (20 W).