Dergiler / Bilig / 2014 / Sayı: 71
Özbekistan’da Merkez-Yerel İlişkisi: Taşkent Mahalleleri Üzerine Bir Deneme
- Dergi
- Bilig
- Sayı
- 2014 · Sayı: 71
- Sayfa
- 123–146
- DOI
- —
Özet
Bu makalede, Post-Sovyet dönüşüm yazınında adem-i merkeziyetçiliğe dair yapılmış çalışmalarda eksik kalan ve merkezyerel ilişkisinde gerilim yaratan iki dinamik, Neo-Gramşiciyaklaşımın kavramsallaştırmasının yardımı ile Özbekistan’dakimahalle politikaları üzerinden incelenmiştir: (a) ulusal devletin, neo-liberalizmin yapısal hegemonyasına uyum sağlamakiçin gerçekleştirmeye çalıştığı adem-i merkeziyetçi politikalarladönüşüm sürecinin özgün koşullarından dolayı –ulus devletinşası ve özel sektörü yaratma- merkeziyetçi eğilimlerinin artmasının yarattığı gerilim; ve (b) yerel sosyal ilişkilerin bir formu olarak yerel devletlerin (mahalle yönetimleri) yerel hegemonya ile beraber rejimin hegemonyasına uyum sağlama noktasında yaşadığı gerilim
Abstract
This article examines the two dynamics causing conflict in the center-local relationship in post-Soviet geography – an issue that is lacking in many post-Soviet studies – through the case of the mahalla-scaled policies of Uzbek regime within the conceptual framework of a neo-Gramscian perspective: (a) the conflict between the decentralization policy of the nation- states in order to adapt to the structural hegemony of neoliberalism and the original conditions of the post-Soviet tran- sition era, which have resulted in the centralist tendency of the nation-states – the creation of a nation-state and the creation of a private sector by the state; (b) the conflict between the tactics of different mahalla kengashes, which are a form of local social relations, and the strategies of the national state related with the mahalla kengash.