Analysis of Meningitis Cases in Pediatric Intensive Care Unit: 8-Year Single Center Experience

Çocuk Yoğun Bakım Ünitesinde Menenjit Olgularının Analizi: 8 Yıllık Tek Merkez Deneyimi

Burcu BURSAL DURAMAZ,Hasan Serdar KIHTIR,Mey Talip PETMEZCİ,Osman YEŞİLBAŞ,Nermin ANKAY,Nevin HATİPOĞLU,Esra ŞEVKETOĞLU

Özet

Objective: The aim of the study was to evaluate clinical features, management of intensive care treatment, complications and mortality in children with meningitis treated in pediatric intensive care unit. Method: Data of 47 patients who were followed-up in the pediatric intensive care unit between January 2006 and December 2014 with the diagnosis of meningitis were retrospectively reviewed. Patients were screened for demographic features, etiological and predisposing factors, physical examination and laboratory findings, treatment, prognosis, mortality rate, acute and chronic complications, Glasgow coma scale and pediatric mortality risk score. Results: The age, sex distribution, hospitalization day, and chronic disease rate of aseptic meningitis and bacterial meningitis did not differ significantly. In bacterial meningitis, S. pneumoniae was detected in 12.5% of patients and N. meningitidis in 6.2% of patients. In aseptic meningitis, invasive ventilation, inotropic use rate and pediatric mortality risk score score were significantly lower than the bacterial meningitis (p=0.011, p=0.042 and p=0.043, respectively). Conclusion: Early diagnosis, initiation of appropriate antibiotic therapy, and provision of necessary life support in life-threatening complications may reduce the need for pediatric intensive care unit, morbidity and mortality in meningitis patients. We believe that multicenter and prospective studies are needed to reduce sequelae and mortality of meningitis cases observed in pediatric intensive care unit.

Abstract

Amaç: Bu çalışmada çocuk yoğun bakım ünitesinde tedavi edilen menenjit tanısı almış çocuk hastaların klinik özelliklerinin, yoğun bakım tedavi yönetiminin, komplikasyonların ve mortalitenin değerlendirilmesi amaçlandı. Yöntem: Çocuk yoğun bakım ünitesinde Ocak 2006 ile Aralık 2014 tarihleri arasında menenjit tanısı ile takip edilen 47 hastaya ait veriler geriye dönük olarak incelendi. Hastalar demografik özellikler, etiyolojik ve hazırlayıcı faktörler, fizik muayene ve laboratuvar bulguları, uygulanan tedavi, prognoz, mortalite oranı, akut ve kronik komplikasyonlar, Glaskow koma skalası ve pediatrik mortalite riski skorlaması açısından tarandı. Bulgular: Aseptik menenjit ve bakteriyel menenjit grubunda hastaların yaşları, cinsiyet dağılımı, yatış günü, kronik hastalık oranı anlamlı farklılık göstermedi. Bakteriyel menenjitte, hastaların %12,5’inde S. pneumoniae ve %6,2’sinde N. meningitidis saptandı. Aseptik menenjit grubunda invazif ventilasyon, inotrop kullanım oranı ve pediatrik mortalite riski puanı bakteriyel menenjit grubundan anlamlı olarak daha düşüktü (sırasıyla p=0.011, p=0.042 ve p=0.043). Sonuç: Erken tanı, uygun antibiyotik tedavisinin başlanması ve hayatı tehdit eden komplikasyonlarda gerekli yaşam desteğinin sağlanması menenjitli hastalarda çocuk yoğun bakım ünitesi ihtiyacını, morbidite ve mortaliteyi azaltır. Özellikle çocuk yoğun bakım ünitesinde izlenen menenjit olgularının sekel ve mortalitesinin azaltılmasına ışık tutacak çok merkezli, daha fazla sayıda hasta içeren ve prospektif tasarımlı çalışmalara ihtiyaç olduğu kanısındayız.