SavedAdd your journal

Journals / Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Elektronik Dergisi / 2025 / Cilt: 16 Sayı: 3

The Humorous Representation of Violence in New Media

Yeni Medyada Şiddetin Mizahi Temsili

Sermin Asıl

Pages
1118–1140
Publication Date
2025-09-29
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗

Abstract

This study aims to analyze how humor represents violence on new media platforms and how these representations influence societal perceptions. It examines how violence is portrayed in Turkish stand-up programs and its impact on social prejudices. Using thematic content analysis, ten different stand-up performances published on YouTube were analyzed, thematic coding was applied, and the data were organized using a thematic analysis matrix. The analysis identified thirteen different types of violence, with symbolic violence (12.29%) and social violence (11.26%) being the most frequently represented forms. The study found that humorous narratives targeting women (20%), lower socioeconomic groups (18%), and rural populations (15%) contribute to the reproduction of social prejudices and discriminatory discourse. Although humor has the potential to be a critical tool, the study reveals that it often functions to normalize violence. Techniques such as repetition, irony, and exaggeration aestheticize violence, leading audiences to internalize these behaviors without questioning them. Consequently, the study concludes that humorous content has a limited capacity to critique social norms and instead reinforces existing biases. In this context, the research emphasizes the need for a more conscious approach to representations of violence in new media environments.

Özet

Bu çalışma, yeni medya platformlarında mizahın şiddeti nasıl temsil ettiğini ve bu temsillerin toplumsal algılar üzerindeki etkilerini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Türkçe stand-up programlarında şiddet temsillerinin nasıl şekillendiği ve bu temsillerin toplumsal önyargıları nasıl etkilediği incelenmiştir. Tematik içerik analizi yöntemiyle yürütülen araştırmada, YouTube platformunda yayımlanan on farklı stand-up gösterisi analiz edilmiş, tematik kodlama uygulanmış ve elde edilen veriler tematik analiz matrisi ile organize edilmiştir. Analiz sonucunda toplam on üç farklı şiddet türüne ulaşılmış, en sık temsil edilen şiddet türlerinin sembolik şiddet (%12,29) ve toplumsal şiddet (%11,26) olduğu tespit edilmiştir. Çalışmada kadınlar (%20), alt sosyoekonomik gruplar (%18) ve köylülere (%15) yönelik yönelik mizahi anlatımların, toplumsal önyargı ve ayrımcı söylemleri yeniden üretmektedir. Çalışma, mizahın eleştirel bir araç olma potansiyeline sahip olmasına rağmen, çoğu zaman şiddeti normalleştirici bir işlev üstlendiğini ortaya koymaktadır. Tekrar, ironi ve abartı gibi tekniklerle şiddetin estetize edilmesi, izleyicilerin bu tür davranışları sorgulamadan içselleştirmesine neden olmaktadır. Sonuç olarak, mizahi içeriklerin toplumsal normları eleştirme kapasitesinin sınırlı kaldığı, aksine var olan önyargıları pekiştirdiği görülmüştür. Bu bağlamda çalışma, yeni medya ortamlarında şiddet temsillerinin daha bilinçli bir perspektifle ele alınması gerektiğine dikkat çekmektedir.

Keywords
🔖

Cite This Article

Asıl, S. (2025). The Humorous Representation of Violence in New Media. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Elektronik Dergisi, Cilt: 16 Sayı: 3, 1118–1140. https://doi.org/10.36362/gumus.1636347

📄 Full Text PDF Viewer

↗New Tab

Loading PDF document...

References (33)

  1. Anderson, J. (2022). Sexual violence in post-conflict societies. Journal of Peace and Conflict Studies, 18(2), 89-110.
  2. Baltacı, A. (2017). Nitel veri analizinde Miles-Huberman modeli. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 3(1), 1-14.
  3. Brown, K. (2022). Gender-based violence and war. Conflict and Society Review, 12(3), 88-95. Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2008). Bilimsel araştırma yöntemleri (s. 93). Ankara: PegemA Yayıncılık.
  4. Cuijpers, N., ve Brown, P. R. (2016). Symbolic and systemic violence in media representations of aggression towards ambulance personnel in the Netherlands. Society, Health & Vulnerability, 7(1), 1–18. https://doi.org/10.3402/shv.v7.28669
  5. Çalık, M. ve Sözbilir, M. (2014). İçerik analizinin parametreleri. Eğitim ve Bilim, 39(174).
  6. De Maio, F. ve Ansell, D. (2018). As natural as the air around us”: on the origin and development of the concept of structural violence in health research. International Journal of Health Services, 48(4), 749–759.
  7. Erincik, S. (2018). “Fark Yaratma” Salgınının taşıyıcısı olarak komedi ya da az ağlamak çok gülmek. TYB Akademi Dil Edebiyat ve Sosyal Bilimler Dergisi, 24, 9-27.
  8. Farmer, P. (2023). Structural violence and global health inequities. Health Equity Journal, 14(1), 21-36.
  9. Fedorov, A., Levitskaya, A., ve Gorbatkova, O. (2018). The structural model of the contents of audiovisual media texts on school and university topic. Media Education, (1), 1–14. https://doi.org/10.2139/ssrn.3125731
  10. Fitzpatrick, L. (2013). Performing gender, performing violence on the Northern Irish stage: ‘Spittin’ blood in a Belfast sink’. Contemporary Theatre Review, 23(3), 302–313. https://doi.org/10.1080/10486801.2013.806320
  11. Güleç, H., Topaloğlu, M., Ünsal, D. ve Altıntaş, M. (2012). Bir kısır döngü olarak şiddet. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 4(1), 112-137.
  12. Güreşci, D. (2021). Türkiye’de kadına yönelik şiddet algısının analitik incelemesi (Kocaeli Üniversitesi örneği) (Yüksek lisans tezi, Kocaeli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kocaeli).
  13. Harris, L. ve Brown, R. (2024). Trauma therapy for violence victims. Clinical Psychology Review, 29(5), 67-89.
  14. Hınız, G. ve Yavuz, A. (2023). Yansıtıcı tematik analiz: Bir doktora tez çalışması örneği. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 19(2), 388-408.
  15. Koçak, A. ve Arun, Ö. (2006). İçerik analizi çalışmalarında örneklem sorunu. Selçuk İletişim, 4(3), 21-28. https://doi.org/10.18094/si.51496
  16. Krug, E. G., Dahlberg, L. L., Mercy, J. A., Zwi, A. B. ve Lozano, R. (2002). World report on violence and health. World Health Organization.
  17. Lamont, B. R. (2021). Amusing abusers and humourless survivors: Analysing the role of comedy in media representations of sexual violence. Galactica media: Journal of Media Studies, 3(3), 344–363. https://doi.org/10.46539/gmd.v3i3.134
  18. Lee, S. ve Johnson, T. (2020). Psychological impacts of domestic violence. Psychological Science Quarterly, 11(4), 54-78.
  19. Levent, F. (2025). Bu kadar gülünecek ne var? Sosyal bir sistem olarak mizah. Sosyal Bilimler ve Sağlık Bülteni, Kış(13), 3-17.
  20. Miller, A. (2023). Anti-violence programs in schools. Educational Psychology Journal, 15(6), 103-122.
  21. Morreall, J. (2009). Humor as cognitive play. Journal of Literary Theory, 3(2), 241–260. https://doi.org/10.1515/JLT.2009.014
  22. Perry, B., ve Sutton, M. (2006). Seeing red over black and white: Popular and media representations of inter-racial relationships as precursors to racial violence. Canadian Journal of Criminology and Criminal Justice, 48(6), 867–904. https://doi.org/10.3138/cjccj.48.6.867
  23. Polat, O. (2016). Şiddet. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 22(1), 15-34.
  24. Santaemilia, J., ve Maruenda-Bataller, S. (2014). The linguistic representation of gender violence in (written) media discourse: The term ‘woman’ in Spanish contemporary newspapers. Journal of Language Aggression and Conflict, 2(2), 249–273. https://doi.org/10.1075/jlac.2.2.04san
  25. Smith, J. (2025). Legal reforms for combating violence against women. International Law Review, 8(3), 145-167. Sondakika.com. (n.d.). Türkiye’de sosyal medya kullanım istatistikleri. Retrieved from https://www.sondakika.com/politika/haber-turkiye-de-sosyal-medya-kullanim-istatistikleri-18147904/?utm_source=chatgpt.com
  26. Tatlıoğlu, S. S. (2020). Şiddet olgusu ve yeni nesil seyirci kalma etkisi: Sosyal medya ve gerçek hayat ikilemi (Yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul).
  27. Valdivieso, L. (2023). Con faldas y a lo wilder. Impacto y superación del código hays en 'Some Like It Hot' (1959), de Billy Wilder. Revista de la Asociación Española de Semiótica, (28), 89–102. https://revistas.uned.es/index.php/rdtp/article/view/40888
  28. Weaver, S., ve Lockyer, S. (2024). Intersectionality and the construction of humour in contemporary stand-up comedy. European Journal of Cultural Studies, 00(0) 1–19. https://doi.org/10.1177/13675494241294156
  29. Wigger, I. (2019). Anti-Muslim racism and the racialisation of sexual violence: ‘Intersectional stereotyping’ in mass media representations of male Muslim migrants in Germany. Culture and Religion, 20(3), 248–271. https://doi.org/10.1080/14755610.2019.1658609
  30. Yener, Ş. (2023). Şiddet, şiddet türleri ve okulda öğretmene yönelen şiddet. İçtimaiyat, 7(1), 273-289.
  31. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2006). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
  32. Yılmaz, G. (2014). Medya şiddetinin çocuklar üzerine etkileri çocuk ve şiddet: Toplumsal şiddetin cenderesinde çocuklar. 5. Uluslararası Risk Altında ve Korunması Gereken Çocuklar Sempozyumu Seçilmiş Bildirileri, (3), 29-41.
  33. Žižek, S. (2018). Şiddet: Altı yan düşünce. İstanbul: Encore Yayınları.