SavedAdd your journal

Journals / Sosyal Güvence / 2026 / Sayı: 30

Systemic Blindness and Individual Responsibility: A Mixed-Methods Content Analysis of Motorcycle Courier Accident Framing and Responsibility Attribution in Turkish National Media Within The Platform Economy Context

Sistemsel Körlük, Bireysel Suç: Platform Ekonomisi Bağlamında Motosikletli Kurye Kazalarının Türk Ulusal Medyasında Çerçevelenmesi ve Sorumluluk Atfı Üzerine Karma Yöntemli Bir İçerik Analizi

Necip Zeki Budak, Fatih Yaşar, Yakup Budak

Pages
2348–2388
Publication Date
2026-07-04
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗

Abstract

This study examines the representation of motorcycle courier accidents in Turkish national media and the mechanisms of responsibility attribution in the context of the expanding platform economy. A mixed-methods content analysis was applied to 874 news articles published across five national newspapers and two news agencies between 2015 and 2024. Drawing on Framing Theory, Risk Society Theory, and Platform Economy literature, the analysis reveals a pronounced individualization bias in media representations. Sixty-five percent of articles attribute accidents to individual factors, whereas systemic determinants including algorithmic management pressures, precarious working conditions, and regulatory deficiencies appear in only 15% of coverage. The remaining 20% comprises environmental factors (10%), vehicle-related factors (5%), and unclassified or unspecified causes (5 %), a distribution that further illustrates the fragmented and incomplete manner in which media accounts address accident causality. Couriers are predominantly framed through two dichotomous representations: "helpless victim" (35%) and "reckless/culpable" (25%). Together, these two frames account for 60% of all coverage, while the remaining 40% consists of objective/informational (20%), dramatizing/emotional (12%), system-critical (3%), and other representational forms (5%). These dichotomous frames are assessed as the primary vehicles of the broader individualization tendency (65%), as both the "victim" and "culpable" frames redirect responsibility away from structural actors toward individuals. Platform and employer responsibility receives minimal coverage (8 %). Visual analysis indicates that 70 % of images focus on dramatic post-accident scenes. Safety discourse is largely confined to helmet use, with other protective equipment and employer obligations rarely discussed. Notably, episodic framing increased from 65 % in 2015 to 75 % in 2024, suggesting that dominant representation practices have not evolved despite growing public awareness of platform labor precarity. This study contributes to platform economy and media studies literature by empirically documenting how systemic risks are rendered invisible through individualized media frames, with implications for occupational safety policy and responsible journalism practice.

Özet

Bu çalışma, Türkiye'de platform ekonomisinin yükselişiyle birlikte artan motosikletli kurye kazalarının ulusal medyadaki temsilini ve sorumluluk atfı mekanizmalarını incelemektedir. 2015-2024 döneminde beş ulusal gazete ve iki haber ajansından derlenen 874 haber metni, karma yöntemli içerik analizi ile değerlendirilmiştir. Çerçeveleme Teorisi, Risk Toplumu Teorisi ve Platform Ekonomisi literatürü temelinde yapılan analiz, medya temsillerinde belirgin bir bireyselleştirme eğilimini ortaya koymaktadır. İncelenen haberlerin % 65'i kazaları bireysel faktörlere bağlarken, algoritmik yönetim baskıları, güvencesiz çalışma koşulları ve yetersiz denetim gibi sistemsel sorunlar yalnızca % 15'lik bir oranda temsil bulmaktadır. Geriye kalan % 20'lik dilim ise çevresel faktörler (% 10), araç kaynaklı faktörler (% 5) ve neden belirtilmemiş/sınıflandırılamayan haberlerden (% 3) oluşmaktadır; bu dağılım, medyanın kaza nedenselliğini ne ölçüde eksik ve parçalı biçimde ele aldığını da ayrıca göstermektedir. Medya anlatılarında kuryelerin baskın olarak iki dikotomik çerçevede sunulduğu tespit edilmiştir: "çaresiz mağdur" (%35) ve "pervasız/suçlu" (%25). Bu iki çerçeve birlikte haberlerin %60'ını oluşturmakta; kalan %40'lık dilim ise nesnel/bilgilendirici (%20), dramatize edici/duygusal (%12), sistemi eleştiren (%3) ve diğer temsil biçimlerinden (%5) meydana gelmektedir. Söz konusu dikotomik çerçevelemenin, genel bireyselleştirme eğiliminin (%65) temel taşıyıcısı olduğu değerlendirilmektedir; zira hem "mağdur" hem de "suçlu" çerçevesi, sorumluluğu yapısal aktörlerden bireye yönlendirmektedir. Platform ve işveren sorumluluğu ise yalnızca %8 oranında ele alınmıştır. Görsel analizler, kullanılan materyalin % 70'inin kaza sonrası dramatik sahnelere odaklandığını ortaya koymaktadır. Güvenlik söylemi büyük ölçüde kask kullanımına indirgenirken, diğer koruyucu ekipmanlar ve işveren sorumlulukları nadiren tartışılmaktadır. Epizodik çerçevelemenin 2015'teki %65 oranından 2024'te %75'e yükselmesi, haber pratiklerinin artan toplumsal farkındalığa rağmen yapısal bir dönüşüm geçirmediğine işaret etmektedir. Bu çalışma, medyanın egemen çerçevelerinin iş güvenliği sorunlarının yapısal kökenlerini nasıl görünmez kılabildiğini ampirik olarak belgeleyerek platform ekonomisi ve medya çalışmaları literatürüne katkı sunmakta; kurye kazalarında sistemsel faktörleri de içeren daha dengeli bir medya temsilinin gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Keywords
🔖

Cite This Article

Budak, N. Z., Yaşar, F., Budak, Y. (2026). Systemic Blindness and Individual Responsibility: A Mixed-Methods Content Analysis of Motorcycle Courier Accident Framing and Responsibility Attribution in Turkish National Media Within The Platform Economy Context. Sosyal Güvence, Sayı: 30, 2348–2388. https://doi.org/10.21441/sosyalguvence.1790711

📄 Full Text PDF Viewer

References (38)

  1. Alavcı, T., Gümüş, G., Tekin, M. E., Tekeş, B., Özkan, T., & Lajunen, T. (2021). The relationship between personality traits and risk perception with motorcycle riding style. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(1), 299–320. https://doi.org/10.16953/deusosbil.536737
  2. Bauman, Z. (2000). Liquid modernity. Polity Press.
  3. Beck, U. (1992). Risk society: Towards a new modernity. Sage Publications.
  4. Cerev, G., Sarıipek, D. B., & Elçi, Ş. (2024). Life satisfaction and occupational safety relationship: Research on motorcycle couriers in Turkey. Traffic Injury Prevention, 25(2), 156–164. https://doi.org/10.1080/15389588.2023.2272007
  5. Çarkoğlu, A., & Yıldırım, K. (2024). Media effects in a polarized political system: The case of Turkey. Political Behavior, 46, 1189–1211. https://doi.org/10.1007/s11109-023-09867-w
  6. EGM (Emniyet Genel Müdürlüğü). (2024). 2023 trafik istatistikleri bülteni. Emniyet Genel Müdürlüğü Trafik Hizmetleri Başkanlığı.
  7. Entman, R. M. (1993). Framing: Toward clarification of a fractured paradigm. Journal of Communication, 43(4), 51–58. https://doi.org/10.1111/j.1460-2466.1993.tb01304.x
  8. Fişek Enstitüsü. (2022). Türkiye'de iş sağlığı ve güvenliği: Sektörel riskler ve çözüm önerileri. Fişek Enstitüsü Yayınları.
  9. Gamson, W. A., & Modigliani, A. (1989). Media discourse and public opinion on nuclear power: A constructionist approach. American Journal of Sociology, 95(1), 1–37. https://doi.org/10.1086/229213
  10. Giddens, A. (1990). The consequences of modernity. Stanford University Press.
  11. Goffman, E. (1974). Frame analysis: An essay on the organization of experience. Harvard University Press.
  12. Griesbach, K., Reich, A., Elliott-Negri, L., & Milkman, R. (2019). Algorithmic control in platform food delivery work. Socius: Sociological Research for a Dynamic World, 5, 1–15. https://doi.org/10.1177/2378023119870041
  13. ILO (International Labour Organization). (2021). World employment and social outlook: The role of digital labour platforms in transforming the world of work. ILO Publications.
  14. İSİG Meclisi. (2022). İş cinayetleri raporu 2021. İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi.
  15. İSİG Meclisi. (2023). Motosikletli kurye iş cinayetleri raporu. İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi.
  16. Iyengar, S. (1991). Is anyone responsible? How television frames political issues. University of Chicago Press.
  17. Kadolkar, I., Kepes, S., & Subramony, M. (2024). Algorithmic management in the gig economy: A systematic review and research integration. Journal of Organizational Behavior. https://doi.org/10.1002/job.2831
  18. Karan, O., Kocamüminler, A., & Tanman, Ş. (2021). Hegemonic masculinity in traffic: A relational perspective on university students' driving behaviors. Moment Dergi, 8(2), 388–414. https://doi.org/10.17572/mj2021.2.388414
  19. Keliikoa, L. B., Thompson, M. D., Johnson, C. J., Cacal, S. L., Pirkle, C. M., & Sentell, T. L. (2022). Public health framing in local media coverage of crashes involving pedestrians or bicyclists in Hawai'i, 2019: A content analysis. Transportation Research Interdisciplinary Perspectives, 13, 100525. https://doi.org/10.1016/j.trip.2021.100525
  20. Krippendorff, K. (2018). Content analysis: An introduction to its methodology (4. bs.). Sage Publications.
  21. Kurye Hakları Derneği. (2023). Motosikletli kurye ölümleri raporu 2022.
  22. Landis, J. R., & Koch, G. G. (1977). The measurement of observer agreement for categorical data. Biometrics, 33(1), 159–174.
  23. McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176–187.
  24. Metin, Ö. F., & Ramaciotti Morales, P. (2022). Tweeting apart: Democratic backsliding, new party cleavage and changing media ownership in Turkey. Party Politics. https://doi.org/10.1177/13540688221135019
  25. Newlands, G. (2020). Algorithmic surveillance in the gig economy: The work organization through Lefebvrian conceived space. Organization Studies, 42(5), 719–737. https://doi.org/10.1177/0170840620937900
  26. Özdemir, Ç. (2005). Medya-siyaset ilişkisi üzerine sosyolojik bir değerlendirme. İnsan Bilimleri Dergisi, 2(1), 1–14. https://www.j-humansciences.com/ojs/index.php/IJHS/article/download/150/150/0
  27. Reason, J. (1990). Human error. Cambridge University Press.
  28. Schor, J. B. (2020). After the gig: How the sharing economy got hijacked and how to win it back. University of California Press.
  29. SGK (Sosyal Güvenlik Kurumu). (2023). 2022 iş kazası ve meslek hastalığı istatistikleri. SGK Yayınları.
  30. Sözeri Özdal, C. (2023). Türkiye medya sektöründe şirket birleşmeleri: Güncel eğilimler, yeni sorunlar. Kültür ve İletişim, 26(51), 7–39. https://doi.org/10.18691/kulturveiletisim.1222457
  31. Srnicek, N. (2017). Platform capitalism. Polity Press.
  32. TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu). (2023a). E-ticaret, 2022 (Yayın No: 49432). TÜİK.
  33. TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu). (2023b). Hanehalkı bilişim teknolojileri (BT) kullanım araştırması, 2023 (Yayın No: 49379). TÜİK.
  34. TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu). (2023c). Motorlu kara taşıtları, Aralık 2023 (Sayı: 2024-06). TÜİK.
  35. Vallas, S. P., & Schor, J. B. (2020). What do platforms do? Understanding the gig economy. Annual Review of Sociology, 46, 273–294. https://doi.org/10.1146/annurev-soc-121919-054857
  36. Van Dijck, J., Poell, T., & de Waal, M. (2018). The platform society: Public values in a connective world. Oxford University Press.
  37. Woodcock, J. (2021). The fight against platform capitalism: An inquiry into the global struggles of the gig economy. University of Westminster Press.
  38. Woodcock, J., & Graham, M. (2019). The gig economy: A critical introduction. Polity Press.